......สมัครเรียนปั๊บ ก็เริ่มเรียนปฎิบัติ เพื่อให้มีความรู้และสัมผัสอุปกรณ์จริงๆก่อน 1dive แล้วค่อยไปเรียนทฤษฏี ก่อนอื่น ครูเค้าจะนัดให้เราเอาชุดว่ายน้ำไปเปลี่ยน ก็เปลี่ยนชุด ถอดคอนแทคส์(เวลาดำน้ำใส่คอนแทคส์ไม่ได้นะคะ ขอบอก เกิดไปลงทะลงทะเล แล้วน้ำเข้าหน้ากากล่ะก้อ..บรึ๋ยย..) เค้าจะเอาชุดWet suitมาให้เรา ไอ้เวทสูทเนี่ย จะเป็นชุดดำๆ(สีอื่นก็มีค่ะ)ที่ใส่แนบติดกับลำตัวเลยนะ แขนยาวแขนสั้น ขาสั้นขายาวมีหมด ตอนใส่ก็ไม่ยากอะไร แต่ตอนถอดนี่สิ..หูย ชุดจะต้องเลือกให้พอดีตัว ถ้าหลวมไปเวลาลงน้ำก็ไม่คล่องตัว เก็บความร้อนได้ไม่ดีอีก คับไปอึดอัดแย่ ออกมาครูก็จะฝึกให้เราประกอบแท้งค์อากาศเอาBCDติดเข้ากับแท้งค์ ไม่ยากเท่าไหร่นะขั้นตอนนี้ แต่ก็หนักเอาเรื่องเหมือนกันประกอบเสร็จปั๊บ ลงน้ำปุ๊บ อ้อลืมบอกไป BCD (ตัวย่อขี้เกียจเขียนน่ะ) ก็เป็นอุปกรณ์ที่สำคัญมาก จะเป็นคล้ายชูชีพ(ถ้าเราอยู่ในอากาศ) คือจะมีช่องให้เป่าลมเวลาจะลอยตัวขึ้นผิวน้ำ และปล่อยอากาศเวลาเราต้องการจะจมลง

 

...พอตู้มมม  ลงน้ำก็ใส่เข็มขัดตะกั่ว (ไว้ถ่วงเวลามันจะลอยไง) ใส่BCD พาดสาย regulator, second stage อะไรทั้งหลายให้เรียบร้อย ใส่fin(ตีนกบ) คาดmask(หน้ากาก)และsnorkle ไปฝึกตามขั้นตอน หายใจในน้ำ ถอดหน้ากากใต้น้ำ ไล่น้ำออกจากหน้ากากใต้น้ำ แบ่งสายหายใจ(เร็กกูเรเตอร์)กับbuddyใต้น้ำ ..แต่ด้วยความที่ว่ายน้ำไม่คล่อง(ว่ายน่ะว่ายได้) แต่ทรงตัวใต้น้ำไม่เป็น เวลานั่งคุกเข่าในน้ำ ตัวก็ลอยเท้งเต้งพลิกไปพลิกมา เป็นที่สนุกสนาน พอทำความคุ้นเคยเรียบร้อยก็ว่ายไปว่ายมา

 

ขึ้นจากสระก็เรียนทฤษฎีอีก6ชม.เต็มๆ จะว่าไปมาตรฐาน PADIเค้าก็เรียนกันตามVDO มีอาจารย์มาสอนมาแจมด้วย ก็เรียนๆง่วงๆเหนื่อยๆ ... แล้วก็มีหน้าที่ไปเก็บชั่วโมงในสระอีกประมาณ3dive ซึ่งก็ไปไม่ครบ แล้วก็มีเหตุอีกจนได้ คือต้องแต่งงานและรักษาผิวที่งามผ่องเป็นยองไยคล้ำหมอง (..เอ๊ะ ยังไง) เอาเป็นว่า ให้ผิวที่ดำอยู่แล้ว ไม่ให้อีเดียตขึ้นมากกว่าเดิม เลยต้องหยุดไป คุณครูก็แสนดี โทรมาตามให้ไปสอบที่ทะเล ก็ดื้อไม่ไป ยังไงก้อไม่ไป๊ไม่ไป จนเค้าเบื่อเลิกตามเลย คราวนี้พออยากไปอีกครั้งก็เกิดอาการ "หน้าบาง" ไม่กล้า.. กลัว ฮ่าๆ(สมน้ำหน้า) ครูก็ไม่สนใจแว้ว ไม่ยุ่งด้วยแว้ว

 

หายไปจากวงการได้2เดือน ความอยากดำ ก็ค่อยๆถูกความรับผิดชอบอื่นเข้ามาแทน ภาระอื่นเข้ามาในชีวิตทำให้ลืมๆไป แต่ก็ยังเทียวไล้เทียวขื่อตามบูธดำน้ำ มุมหนังสือดำน้ำ ไปทะเลบ่อยๆ ภูเก็ต กระบี่ แพลนไปนั่นมานี่ แต่ตอนนั้นก็ปลงตกแล้วนะ รู้สึกเสียดาย ..............แต่ก็นะ สุดท้าย ด้วยความที่คู่กันแล้วไม่แคล้วกันเท่าไหร่ ถึงว่ายน้ำไม่เก่งขนาดว่า วันนึงคงไม่ได้ไป Great Barrierief ออสเตรเลีย (เขียนถูกป่าวเนี่ย) ก็ขอเป็นเหาฉลามอยู่แถวสิมิลันบ้านเราละกันน่อ

 

ฮะฮ่า  และแล้ว...วันที่23/11/05 ครูที่สอนก็ถูกผีทะเลในจิตใจลูกศิษย์ ดลใจให้โทรมา "หวัดดีคับ คุณกิ๊กเหรอฮะ" .."อ๋อค่ะ" "ผมจะออกทะเล17-18เดือนหน้า ถ้าคุณไม่ไปอีก ปีหน้าคุณต้องจ่ายผมเพิ่ม2พันนะ" ......เงียบ... เงียบ.. เหมือนจะซาบซึ้ง..  ฮ่าๆ ..ฮ่าๆๆ หัวเราะไม่ออก นี่ฉานต้องเสียตังค์เหรอเนี่ย...  เอาฟะ ไปก็ไป  ไหนโอกาสก็มาแล้ว (เสียดายตังค์ด้วย) เอาเป็นว่า ตกลงวันที่17-18เดือนหน้าก็จะได้ไปสอบปฏิบัติที่ทะเลของจริง.......แร้ว!!!!!!!!!!!!!   เย้ 

 

ณ.วันนี้ บัดนี้ เพลานี้ เลือดบ้า(อยากจะ)ดำน้ำในตัวเราก็ได้พลุ่งพล่าน พล่าน พล่าน พล่าน ขั้นมาอีกครั้งหนึ่ง... และจนถึงวันนี้ ก็รู้แล้วว่า อะไรก็ตามที่อยากทำ ก็จงทำเมื่อมีเวลาและโอกาส อย่าผลัดวันประกันพรุ่ง จะดีหรือเลวยังไงก็ต้องลองดู และในเดือนหน้านี้ นู๋จะไปแล้วค่ะ ไปทำตัวเองให้แข็งแรง ไปหัดว่ายน้ำดีๆ หาเวลาไปRefreshที่โรงเรียนซักครั้งสองครั้ง อ่านหนังสืออย่างตั้งใจ เพราะยังไง Safety ไว้ก่อนดีที่สุดนี่นะ

 

สู้ สู้ สู้ตายยย